Gisteren een Antwerpenaar over de vloer gehad die naar Zeeuws-Vlaanderen verhuisd is en zijn Duitse wagen met een Nederlandse nummerplaat hier op de parking parkeerde naast die buur met zijn Litouwse nummerplaat. Op restaurant koos hij voor een Italiaans gerecht, waarna we in een Ierse pub beland zijn waar hij vertelde dat hij, als hij ooit terug in België zou komen wonen, zich waarschijnlijk in Limburg zou vestigen. Hij heeft geen idee waar hij aan begint!

‘Gelieve een datum te kiezen gelijk aan vandaag + minstens 2 dagen’

Euh… 22 juli?

‘Gelieve een datum te kiezen gelijk aan vandaag + minstens 2 dagen’

Euh… 23 juli?

‘Gelieve een datum te kiezen gelijk aan vandaag + minstens 2 dagen’

Euh… 24 juli?

‘Verzoek tot transactie doorgestuurd’

Ahum… Een bank waar ze niet kunnen tellen… Plus vier (!) dagen voor ze een overschrijving effectief uitvoeren??? Wat een rotzooi, die gratis internetzichtrekening bij Argenta!

De voorliefde voor klassieke Disney-films, dieren, elfen, heksen, tovenaars en sterrenbeelden - het zit al van kindsbeen af bij mij ingebakken en zal nooit meer verdwijnen.  Dat werd onlangs opnieuw duidelijk toen ik na jàren nog eens het feeërieke domein van de Efteling binnenwandelde. En ik ’s avonds dik tegen mijn zin naar de uitgang slenterde, pruilend van ‘Ik wil nog niet naar huis. We hebben nog niet alles gezien. We zijn veel te snel door het sprookjesbos gewandeld. Wanneer komen we terug?’

De Efteling: jeugdsentiment of een duivels uitgekiende marketingmachine?

Elke keer als ik in Londen ben, spring ik hier even binnen. En telkens weer loop ik verlekkerd met een hebbeding onder de arm naar buiten: een vergeelde filmaffiche (Casablanca), een kalender (Friends) of enkele zwart-witfoto’s.

‘Film, muziek, inrichting en vintage kleurtjes - er is een binnenhuisarchitect aan Ruben verloren gegaan‘, lacht Anja wel eens. En nee, dat is géén uitnodiging voor een rondleiding bij ons thuis

Aan de vooravond van onze vakantie (nog 4 dagen werken!) ben ik ons bureau wat beginnen uitmesten. Daarbij stootte ik plots op 4 van die Londense zwart-witfoto’s met bijbehorende passe-partout. Hoog tijd om die eens in te kaderen en ze een eigen plekje aan de muur te bezorgen. Eén probleem: ik heb ze destijds zonder kaders gekocht. Want zeg nu zelf: vier van die zware houten dingen op de Eurostar meezeulen, samen met een propvolle valies en de gebruikelijke stapel cd’s en boeken - de heren en dames douaniers beginnen nu al te grijnzen.

Leve Ikea, Expo en andere Blokker-kaderwinkels? Euh… Nee. Want die Engelsen doen hun reputatie van dwarsliggers weer alle eer aan: het formaat van die foto’s met passepartout is geen 20×25, 20×30 of 30×40, maar wel het unieke - lees: onvindbare - vintage 28×35. En dat vind je hier niet.

Bestaan er exotische kaderwebsites? Wordt het toch een duur kadertripje naar Londen? Of kennen jullie een gespecialiseerd en niet te prijzig kaderadresje binnen de driehoek Antwerpen-Limburg-Leuven?

Dit jaar zou ik flink zijn. En spaarzaam. En volwassen. Ik zou dit jaar de festivals links laten liggen. De voorbije jaren hingen we minstens twee dagen op Werchter en op Marktrock rond, maar dit jaar zou het niks worden.

Werchter vormde geen probleem: bij het horen van de naam Radiohead als headliner keerde mijn maag sowieso al om en ook de andere namen op de affiche waren dit jaar maar zozo. Even had ik het moeilijk: én Crowded House én Doe Maar op Werchter Boutique, maar gelukkig waren er de weergoden om me met donkere regenwolken bij de les te houden. Werchter Classic met The Police? Ik moest op mijn tanden bijten, maar nee, toch maar niet.

Maar man, toch wordt mijn wilskracht danig op de proef gesteld: 3 o zo aantrekkelijke zomerfestivalaffiches flapperen dagelijks voor mijn neus (Damn you, affichemuur in het station van Diegem!). En alle 3 vallen die festivals krèk tijdens onze zomervakantie!

Suikerrock met The Scabs en Sisters Of Mercy (én betaalbaar met cultuurcheques waarvan hier nog een stapeltje rondslingert)

Marktrock met Levellers, Motek, Tom Helsen, Tim Vanhamel, Raymond en Arsenal

En last but not least: Pukkelpop met een affiche waar ik écht niet naar mag kijken of ik spurt richting voorverkoop. Bovendien bewijst Chokri dat hij écht wel een commerciële hoer is: (bijna) àlle bands die ik wil zien, sluiten naadloos op elkaar aan. OK, je moet wel tussen 8 (acht!) verschillende podia pendelen, maar het is een kniesoor die daarover struikelt.

Kwijl je even mee? Donderdag: Pigeon Detectives, Motek, One Night Only, Ian Brown, Editors, Ting Things, Flaming Lips en The Killers.  En dan zijn er zaterdag nog: Black Box Revelation, Black Kids, Manic Street Preachers, Lemon, Bloc Party, Sigur Ros, M83 en Soulwax.

Wat een verschrikkelijke beproeving! Ik zou eigenlijk moeten sparen. Maar het kriebelt. En ik vrees dat ik weer ga bezwijken.

Damn.

De Ikea van Zaventem moet, na de Bilbo, Media Markt en Fnac, zowat de gevaarlijkste plek op aarde voor mij zijn. Daarstraks sprongen we even binnen voor een nieuwe hangvuilbak voor in de keuken en een dressman voor in de slaapkamer - jeweetwel, zo’n mini-kapstok om te vermijden dat kleren ’s avonds op de grond gegooid worden in plaats van netjes weggehangen

En waar kwamen we mee buiten? Een nieuwe glazenset, ovenwanten en servetten. En dan hebben we in extremis nog 5 fotokaders, plantenrekjes, enkele planten en flink wat keukenprularia laten staan. Niet omwille van onze ijzersterke wil om niet toe te geven, maar wel omdat we onze handen vol hadden.

Vuilbak en dressman? Nope, vergeten…

Met een boek languit in de zetel, cd’tje in de hifi-installatie en hoofdtelefoon op de oren. Yeps, old-school Ruben is weer even terug van veel te lang weggeweest.

Boek: Charles den Tex - De macht van meneer Miller’

Auteur Charles den Tex won hiermee in 2006 de Gouden Strop, de belangrijkste bekroning voor een misdaadroman in de Lage Landen. Terecht voor de eerste helft van het boek, maar naar het einde toe lijkt het wel alsof de auteur er stilaan zelf genoeg van begon te krijgen. Voor een verhaal dat rond nieuwe technologie opgehangen wordt, zijn er enkele storende onnauwkeurigheden in geslopen. Een voorbeeld? Het hoofdpersonage is op de vlucht en heeft zijn gsm weggegooid om niet opgespoord te kunnen worden. Hij koopt een nieuwe gsm en sms’t daarmee naar een van zijn vroegere directeurs, waar hij tot voor kort nog nooit een woord mee gewisseld had. Hij heeft dat nummer niet van de man zelf gekregen en geen nummers uit zijn oude gsm naar zijn nieuwe toestel gekopieerd. Hoe kent hij plots dat nummer uit het hoofd? Zulke details dus. Ben ik een muggenzifter? Ongetwijfeld, maar juist is juist

CD: Doves - The Last Broadcast

Tweede cd van een van de meest miskende groepen van de laatste 10 jaar. Ze experimenteren vaak en veel met stereo-effecten. De muzikanten lijken soms allemaal een andere melodie te spelen, maar in de mix past het geheel netjes in elkaar. Het klinkt zelfs nóg beter met een goeie hoofdtelefoon, heb ik daarnet ondervonden. Doves is muzikaal verwant met Elbow, maar staat voor mij toch een trapje hoger wegens melodischer. Elbow lijkt steeds meer te willen ‘experimenteren om te experimenteren’, vooral op hun recentste cd. Zie ook: Radiohead - en laat ik nu net een bloedhekel hebben aan Thom Yorke en de zijnen… Doves dus. Je vindt vast wel een van hun cd’s in de uitverkoopbakken van ’s lands grote muziekwinkelketens.

Af en toe snuister ik wat rond in de iTunes Music Store. Soms stoot ik daar dan op een onvindbaar gewaand oud liedje of wil ik een grijs gedraaid vinyl-singletje voor zijn digitale variant inwisselen à rato de 99 eurocent. Net als bij Last.FM krijg je in je winkelmandje tips voorgeschoteld - songs waarvan iTunes op basis van je aankopen vermoedt dat je die ook wel zult kunnen smaken.

Die van Last.FM weten waar ze mee bezig zijn, die van Apple duidelijk veel minder. Recent gekochte nummers bij iTunes waren ondermeer van The Cure, Then Jericho, Pigeon Detectives en Iron Maiden. En welke ondingen stelt iTunes voor als ‘aanbevelingen op basis van mijn winkelwagen’?

Milow (yuk!), Laura en - de ‘beste’ van allemaal - dit hier:

Nog véél werk aan de winkel voor de Steve Jobs-sekte…

Het voornemen is er, de uitvoering komt er maar niet van. Te slecht weer. Te moe. Teveel volk op het Provinciaal Domein hier vlakbij. Te slechte conditie - correctie: maak daar maar géén conditie van. Die Start to run-podcast zit vol k*tmuziek. En alleen is toch maar alleen, zo lopen.

Wie geeft me het laatste zetje? Wie overtuigt me om alsnog die loopschoenen dicht te knopen en het gevecht met mijn buikje en mijn pijnlijke gewrichten aan te gaan? Wie o wie?

Dat onze premier uitgerekend 14 juli uitkoos om de handdoek in de ring te gooien, zal wel puur toeval zijn zeker?

Knap dat hij het in dat wespennest nog zo lang volgehouden heeft trouwens.