Appartement wordt huis

Die Mexicaan in mijn lijf en leden werkt vergeetachtigheid in de hand. Hier haalde ik de belangrijkste dag van de voorbije week al even aan en beloofde ik jullie extra uitleg. Bijna vergeten, maar toch niet helemaal.

Bij deze: na lang, héél lang zoeken hebben Madam Ruben en ondergetekende een huis gevonden. En gekocht. Tijdens een openbare verkoop. De zenuwen en spanning gierden die avond door onze kelen (al zullen dat in mijn geval vooral Mexicaanse vieze beestjes geweest zijn), maar we hebben gegokt en gewonnen. In de loop van volgend jaar verhuizen we van de Leuvense stadsrand naar ons eigen huis (‘hoeve’ volgens de verkoopsovereenkomst) in het mooie, rustige groen.

Tot grote frustratie van onze ouders, die ons maandenlang bezwoeren om toch maar een béétje meer geld uit te geven aan een instapklaar huis en al die te renoveren panden links te laten liggen. Maar zoals het brave kinderen betaamt, hebben we niet geluisterd. In onze toekomstige woonst valt nog flink wat op te lappen, dus bereiden mijn gemalin en ik ons voor op maandenlange bezoekjes aan en van architecten, aannemers en andere handige vaklui. En op veel gebekvecht over kostenlasten, al dan niet slopen van muren, lelijke badkamertegeltjes, keukens en vloeren.

En onze ouders? Hebben die ons intussen onterfd, omdat we koppig onze eigen zin doorgedreven hebben? Nope. Ze zijn vooraf zelf poolshoogte gaan nemen tijdens de laatste ‘kijkdag’ (want zo gaat dat bij openbare verkopen) en waren naar eigen zeggen ‘aangenaam verrast’. ‘Maar’, vermaanden ze ons, ‘bereid jullie voor op véél slapeloze nachten, werk en vooral: kosten!’

Dus, beste lezers, verwacht jullie de volgende maanden maar aan véél blogposts over verbouwingen, hommeles met aannemers die veel te laat of niet komen opdagen en (ongetwijfeld) onwaarschijnlijk gehannes met officieel papierwerk dat blijft aanslepen.

Kom dus zeker geregeld eens kijken op deze blog

Explore posts in the same categories: Thuis, huisje tuintje boompje