Grote zus

Best wel schattig om te zien dat de dierenwereld en de mensenwereld op zich niet veel van elkaar verschillen. Survival of the fittest en de zwaksten worden verstoten? Niet altijd.

Gisterenavond zijn we met de cavia’s op controle bij de dierenarts geweest – in de eerste plaats voor kleine Mokka’s discushernia en blinde oogje, maar ook grote Twix kreeg een medische check-up. Het minder leuke nieuws was dat Mokka ook uit haar ‘goeie’ oogje steeds minder ziet, een genetische afwijking waarschijnlijk. Ze schreeuwde dan ook moord en brand en verzette zich alsof haar leven er van af hing toen de dierenarts haar nageltjes wilde bijknippen. Logisch, want ze zag niet meer wat er gebeurde.

En Twix? Die gooide zich als een echte grote zus in de strijd. Met de voorpootjes aanvankelijk nog op de arm van de dierarts, grommend en tandenknarsend van ‘Laat mijn zusje met rust, gij snoodaard’, maar zodra ze het geklik van het nagelschaartje hoorde, dook ze meteen weer de reismand in, op zoek naar een schuilplaats onder het hooi.

Vanochtend was het opnieuw prijs: toen we het licht aanklikten, lagen ze naast elkaar in hun kooi te slapen. Zodra we in de buurt kwamen, porde Twix met haar snuitje Mokka aan alsof ze haar wilde waarschuwen ‘Pas op, ze zijn daar!’ Lief toch?

Maar het blijven beesten natuurlijk: 10 minuten later plukte Twix stiekem Mokka’s tweede blaadje witlof voor haar neus weg. Ah ja, die blinde cavia ziet dat toch niet hé?

Nooit gedacht dat ik me zo aan die twee beestjes zou hechten…

Explore posts in the same categories: Beestjes, Thuis, Ziek