Vlieg met me mee
Wie dacht hier de tekst (of in deze tijden van internetpiraterij: de MP3) van Paul de Leeuws evergreen te vinden, komt bedrogen uit. Deze blogpost gaat over een broodjesbar in de tunnel van het station van Leuven.
Ooit was er een tijd dat ik daar bijna dagelijks stond aan te schuiven voor mijn ochtendlijke koffiekoek en bekertje hete koffie. Daar bleef het bij, want hun belegde broodjes zijn sinds jaar en dag de slechtste van alle broodjesbars in het Vlaamsche land. Die zweterige verlepte sla, die voorbakbroodjes uit den Aldi, die plastic verpakkingen, … Yuk!
Vanochtend was ik te vroeg in het station en ik had nog niks gegeten. Dus haakte ik nog eens in op mijn oeroude traditie van een Breakfast Menu. Dat zijn twee koffiekoeken naar keuze en een bakkie koffie. Prijskaartje voor die vroege shot: € 2,75. Meer dan aanvaardbaar, maar al wel de tweede prijsverhoging op evenveel jaar tijd.
Plots viel mijn oog op de lelijke reclamepanelen boven de toog. Dat zijn van die lichtbakken, affiches die extra in het oog moeten springen omdat ze vanaf de achterkant extra belicht worden. Hey, een vlieg. En nog een. En nog een. En nog een. Ze klapwiekten van de lichtbakken naar de groentebakjes voor de broodjes en terug. De ene na de andere. Plots ontdekte er een dat ook de koffiekoeken in de toog vrij toegankelijk waren. ‘Mmmmmmm! Een donut! Even op rusten. Hey jongens, vlieg snel hierheen. Een en al zoetigheid!’
En de Panos-pipo’s? Die deden alsof hun neus bloedde.
Mijn maag keerde zich om. Even overwoog ik om uit de rij te stappen en tijdens mijn dagelijkse wandeltocht van Diegem station naar het werk even een ommetje langs die veel te dure bakker te maken. Tot ik een knappe blonde Panos-dame een plateau met dampende croissants uit de oven zag tillen.
‘En voor meneer?‘ mompelde de Panos-pipo aan de toog onverschillig. ‘Een ontbijtmenu alstublieft, met koffie en 2 croissants die net uit de oven komen.’ Pipo bekeek me met een lege, glazige blik. ‘Eerst maken we die in onze vitrine op, meneer.’ snauwde hij me toe. ‘Ik dacht het niet,’ antwoordde ik en wees richting croissants in de toog waarop net 2 vliegen haasje-over zaten te spelen.
De blonde stoot aan de oven had gelukkig meer commerciële flair dan haar collega en reikte me een zakje met 2 verse croissants aan. Net voor ik richting spoor 1 wandelde, hoorde ik de 2 mensen achter mij nog net hun bestelling plaatsen: ‘Een chocoladekoek graag. Uit de oven.’ en ‘2 koffiekoeken graag. Verse.’
Zo, is mijn goeie daad voor vandaag ook weer gesteld.
