Over dromen en zo

Kreeften zijn dromers. Niet de beesten, wel de astrologische sterrentekens. Ik ben zo iemand. Naar het schijnt zat ik als kind altijd in een droomwereld. Naar het schijnt, want zelf herinner ik me daar uiteraard bitter weinig van. Volgens mijn madam zit dat dromerige er nog altijd in, dat onschuldige naïeve geloof in de goedheid van de mens. Maar dromen zijn uiteraard bedrog en de mensen zijn in de regel slecht.

Toch droom ik vandaag volop verder: ik koester nog altijd de stille, maar ijdele hoop om in Londen te kunnen gaan wonen en werken. Eén probleem: ik kan niks, behalve schrijven. En mijn Engels mag dan wel beter dan gemiddeld zijn, als je een mother tongue competitor als concurrent hebt, kun je het wel schudden. Bye bye job als journalist bij Q Magazine of copywriter bij een of ander hip internationaal reclamebureau dus. En om als viertalige verkoper aan de slag te gaan, ben ik veel te weinig diplomatisch (lees: afgeborsteld en glad).

Droom 2: een huis in het groen. Ook daar is het probleem dat ik me in mijn droom al lang een beeld gevormd heb van hoe een en ander er uit moet zien: liefst een wat ouder huis met hoge plafonds, een ruime zolder met van die stevige steunbalken en een tuintje dat voldoende groot is om een hond de nodige uitloop te bezorgen. En om een barbecue voor minstens 100 man te kunnen organiseren. En dat pand mag niet té ver van Leuven liggen én een goede verbinding met de E314/E40 én een station in de buurt hebben – werken in het Brusselse en zo, je kent dat wel. Ons droomhuis hebben we al enkele keren gevonden. Wat ons tegenhield? De prijs. Zolang onze concurrenten-huizenjagers die fenomenale bedragen willen blijven betalen, is de pret er al snel af. Een lening afbetalen die ons de strot dichtknijpt? Nee, dank u. We willen nog een béétje kunnen genieten van het leven. O ja: probleem hond is ook al van de baan. Droomhond Husky is (voorlopig) geschrapt wegens te wild en te eigenzinnig en te slecht tegen alleen zijn kunnen voor een gezin van tweeverdieners. Maar mijn madam heeft intussen toegezegd voor een Shiba Inu: lijkt een beetje op een Husky, maar is rustiger, iets minder aanhankelijk en minder veeleisend.

Droom 3: toen ik me in Leuven vestigde, hield ik met de glimlach mijn stapel cd-koffers en -kisten in de aanslag – ik ging opnieuw een centje bijverdienen als dj in een of ander hip rockcafé. Ik zou de Leuvense dranktenten een voor een aandoen en zo bepalen in welk café ik zou gaan ‘draaien’. Probleem: mijn zoektocht viel perfect samen met de opkomst van de MP3-installaties en om als resident dj op te draven in een dance-café… Nee, bedankt.

Dromen zijn fijn? Ongetwijfeld. Maar dromen kunnen evengoed nachtmerries zijn. Letterlijk dan. Afgelopen nacht had ik weer prijs. De ene nachtmerrie na de andere. Van wat ik me nog herinner, werd ik ei zo na verslonden door een monster dat zich uit de hoge plafonds van mijn droomhuis met wijd opengesperde muil en scherpe tanden op mij torpedeerde. De dreigende achtergrond veranderde tegelijk voortdurend van kleur. Ik schrok wakker, keek rond, zag dat het allemaal maar een nachtmerrie was en sliep verder? Ja en nee: de nachtmerrie nam de draad gewoon weer op. Zelfde monster, andere kleuren. Ik schrok een tweede keer wakker. Een derde slaappoging dan maar. Opnieuw een droomhuis met hoge plafonds en een zalig grote zolder. Alleen bleek die zolder een beetje lek. En zoals dat gaat in een nachtmerrie, begint het dan net te stormen. Een zondvloed op zolder met kolkende golven en alles erop en eraan. Ik stond op het punt te verzuipen tot… Ik gewekt werd door Heidi Lenaerts die via de wekkerradio de hoofdpunten van het nieuws begon af te rammelen. De ergste nachtmerrie bleef dus opgespaard tot ik wakker werd: de fake rollende rrrrr van Heidi Lenaerrrrrts.

Zou ik me zelf aan een ontleding van mijn nachtmerries durven wagen? Wachten tot de prijs van ons droomhuis drastisch daalt en de kleuren achter het monster waren verrassend gelijkend aan die van de bicky-sauzen van gisteravond, maar waar komt dat verdrinken in ’s hemelsnaam vandaan???

Dromen zijn bedrog, dromen zijn bizar, dromen is typisch voor kreeften. Maar die post over sterrenbeelden zal voor een volgende keer zijn. Tijd voor mijn laatste werkdag vóór de congé :-)

Explore posts in the same categories: Blog, Dromen, Huis, Jeugdzonden, Moe, Nachtmerries, Slaap, Thuis, Zever, huisje tuintje boompje

5 Comments on “Over dromen en zo”

  1. Patricia Says:

    tip voor je huisje: zoek in de buurt van Diest (goede verbinding met snelweg, station & nog – relatief – veel groen)
    je zou richting Beringen ook kunnen gaan (zal allicht goedkoper zijn), maar daar heb je dan weer minder goede verbindingen

  2. Ruben Says:

    @Patricia:

    * Diest is eigenlijk al nét iets te ver voor ons. Alleen als we daar écht een droomhuis vinden. En dan nog…

    * Beringen (unisono met Anja): no f*cking way :-)

  3. lies Says:

    Geen gemakkelijke opdracht, niet te ver van Leuven én een ruime tuin. De prijzen zijn niet meer normaal te noemen, maar af en toe hoor ik wel eens iemand die toch iets fantastisch heeft gevonden voor een redelijke prijs, dus het kan wel. Veel succes!

  4. Ania Says:

    Hier nog een Ania die zegt. Beringen- no f*cking way. :)

  5. Zofie Says:

    Ik ben ook een kreeft.. en een grote dromer! :D


Comment: