Over tenenkrullend slechte covers

OK, een muzieksmaak blijft iets persoonlijks. Maar af en toe zitten er écht wel gedrochten tussen de songs die we tegenwoordig in onze maag gespitst krijgen. Niet zelden gaat het daarbij om covers, liedjes die jaren geleden hoog in de internationale hitparades stonden of onbekendere liedjes van een grote naam in Muziekland.

Dat heeft in de loop der jaren voor een rist onvergetelijke klassiekers gezorgd: van Joe Cocker met ‘With a little help from my friends’ (Beatles) over Roxy Music met ‘Jealous Guy’ (John Lennon) tot (met een béétje goede wil) ‘Go West’ van Pet Shop Boys (Village People).

Maar er is ook een duistere vergeetput in de wereld van de covers – nummers die zó verschrikkelijk slécht zijn, dat je onmiddellijk denkt ‘Dit kan niet, dit moet een gimmick zijn!‘ In sommige gevallen is dat ook zo, met Gunther uit Zweden als schoolvoorbeeld. Zelfs Samantha Fox, zangeres van het origineel, zag er de humor van in en werkte aan de cover mee – hoewel ze vast ook flink wat dollartekentjes voor haar ogen zag dansen.

Maar veel erger zijn de artiesten die een gedrocht van een cover opnemen en zichzelf daarbij o zo serieus nemen. ‘Ik sta ermee op 1 in Canada’ en ‘Wij hebben onze nieuwe plaat in Zuid-Amerika laten producen door de man die eerder ook al Limp Bizkit en The Cure geproducet heeft’. Dan doe je het puur voor de poen. Dat is je goed recht, maar verkoop die onzin dan vooral niet onder het mom van artistieke fierheid. Laat ik de valszingende katten maar meteen bij naam noemen: Kate Ryan, de blonde euh… nu ja, die blonde uit Tessenderlo en het punkpopzootje Janez Detd.

Kate Ryan scoorde enkele jaren geleden haar grootste hit met een cover van het foute Franse 80s-deuntje Désenchantée. Daarna ging het pijlsnel achteruit, dus deed ze dat trucje van holle dance-beats en vééééél camouflerende echo op haar stem vorig jaar nog eens over met ‘Voyage Voyage‘ van Desireless. Net toen ik dacht ‘Dit is zó slecht, dieper dan dat kun je écht niet zakken’, bewijst ze het tegendeel met haar verkrachting (want een ander woord kan en màg je daar niet voor gebruiken!) van ‘Ella elle l’a’ van France Gall. Even ter illustratie de twee versies onder mekaar. Mocht je eraan twijfelen: het bovenste is het origineel

Vreemd genoeg krijgt Kate Kniezwengel concurrentie – uit eigen land nog wel. Janez Detd., het punkpopbandje van 13 in een dozijn dat al jaren als een 8-jarige om erkenning krijst – en zo klinkt de zanger ook: als een 8-jarige. Dat lukt niet echt, dus moesten ze een andere manier zoeken om op te vallen. Door een bekende hit te coveren bijvoorbeeld? Enkele jaren geleden viel de keuze op ‘Take On Me’ van A-ha en anno 2008 proberen ze het nog eens met ‘Your Love’ van The Outfield. Helààs, want tenzij je potdoof bent, begin je spontaan te janken als je beide versies naast mekaar legt.

De eigenijke studioversie van zanger Nikolas met zijn vriendjes van Janez Detd. zelf kun je hier bekijken en beluisteren. Veel sterkte

Moeten we nu meeleven met de oorspronkelijke uitvoerders? Ja, omdat hun artistieke meesterwerkjes gemolesteerd worden voor het grote geld. Maar evengoed nee, omdat zij zelf het grootste deel van de opbrengst op zak steken – de commerciële hoeren…

Als Kate Ryan en Janez Detd. met hun covers één ding bewijzen, is het dat de uitvinders van de afstandsbediening en de aan/uit-knop op de radio postuum een Nobelprijs verdienen. Toch?

O ja, ik heb nog een tip voor Kate Ryan. Aangezien je blijkbaar ergens een lijstje van Franstalige jaren ‘80-hits bewaart, vergeet dan vooral deze classic niet te coveren hé?

Explore posts in the same categories: Actua, Fout, Grommelgrommel, Hype, MP3, Marketing, Muziek, ROmmel, Radio, TV, Thuis