Het mysterie van de verdwenen zonnebril
Toegegeven, het had de titel van de nieuwe Indiana Jones-film kunnen zijn. Maar dit was bittere ernst. Ik ben een brillenman, sinds de derde kleuterklas al en zie vandaag even scherp als een mol. Net niet stekeblind dus. Tijdens de zomer werd dat een steeds groter probleem: aangezien het maritieme zeeklimaat de voorbije jaren steeds intenser van Zuid-Europa naar België oprukte, was ik genoodzaakt om met dichtgeknepen ogen de scherpe zon te trotseren. Ah ja, want met een zonnebril zag ik geen steek!
Dit jaar heb ik het licht gezien – allez kom: de eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat het niet zozeer het licht, dan wel een reclamecampagne van mijn nieuwe opticien betrof – en heb ik mezelf een zonnebril met glazen op de juiste sterkte cadeau gedaan. Een vreemde gewaarwording, ik kan het je verzekeren. Opeens veel minder moeten pitsen met je ogen en toch de wereld rondom je voldoende scherp kunnen zien. Tot gisteren.
Want gisteren gingen Anja en ik nog eens de student uithangen, zij het onafhankelijk van elkaar. Nog niet getrouwd betekent nog niet aan de ketting hangen en zo 
De madam met vriendin naar de film, ondergetekende met Mr T richting terras en de onvermijdelijke Irish Pub. En met dat ‘laffe’ weer en stekende zon greep ik uiteraard meteen naar mijn metgezel in barre zonnige tijden. Maar ik voelde alleen maar leegte, nikske, nada. Waar was mijn zonnebril???? Dan maar thuis alles overhoop gezet, op alle vreemde plekjes gekeken waar ik doorgaans mijn bril bewaar. Niks te vinden. Naar de ouders gebeld, ook daar geen zonnebril. Evenmin in de auto. Weg, flashy zonnebril met glazen op sterkte. Vermist. Na amper anderhalve maand weggerukt uit mijn leven.
Tot Anja vanochtend grijnzend de badkamer binnenstrompelde (tja, het is lààt geworden gisteravond). Mét zonnebril in de hand. ‘Ruubke, mijn o zo verstrooide Ruubke’, mompelde ze. Blijkbaar had ze hem gevonden in de bovenste la van onze grote livingkast waarin we doorgaans rommel als enveloppes, brillenpoetsdoekjes en fluostiften bewaren. Allerhande rommel dus, maar doorgaans géén flashy zonnebril.
30+, de aftakeling is definitief ingezet…
4 juni, 2008 at 12:29 pm
Je zonnebril vindt het misschien hoog tijd dat je hem eens kuist en verstopte zich daarom in de la met de brillenpoetsdoekjes.
4 juni, 2008 at 7:52 pm
‘t begin van ‘t einde, dat besef je toch?
9 juni, 2008 at 4:08 pm
en je haar, ben je dat ook al verloren?
)