Dit was The Cure @ Sportpaleis

Anja en ik zijn net terug van onze Cure-trip naar Antwerpen. Door het mooie weer hebben we er maar meteen een weekendje van gemaakt. Toegegeven, dat we pas rond drie uur vanochtend in ons veel te kleine hotelbed gekropen zijn, lag even goed aan de basis van dat extra dagje rondlummelen. Ik wist dat het geen goed idee was om een hotel te kiezen met een Irish Pub op een boogscheut afstand

Maar de meer dan 300 snuffelaars die intussen al met een of andere ‘Cure sportpaleis‘-combinatie via Google op deze blog terechtgekomen zijn, zoeken natuurlijk het antwoord op die ene vraag: ‘Hoe was het?’ Goed, maar niet onvergetelijk. Want het is niet omdat je je fans met een concert van net geen drie uur verwent, dat je jezelf muzikaal overstijgt. Dit was mijn negende Cure-concert, dus ik heb best wel wat vergelijkingspunten.

Dankzij de fantastische bewegwijzering van De Lijn (NOT!) aan het Centraal Station hadden we de start van het optreden ei zo na gemist. Thank God Robert dat hij 10 minuten later dan voorzien met ‘Plainsong‘ de marathon inzette. Na een uur dacht ik even dat ik naar de ‘Disintegration‘-tour teruggeflitst werd met én ‘Plainsong‘ én ‘Prayers For Rain‘ én ‘Lovesong‘ én ‘Pictures Of You‘ én ‘Lullaby‘. Zalige songs voor een Cure-fan, zij het dat ze professioneel om zeep geholpen werden door de Antwerpse geluidsmuur. En toch maar opnieuw die synthesizer zijn plekje op het podium gunnen, heren? Want een nummer als ‘The Walk‘ klinkt écht niet zonder…

Bij elke doortocht is er wel een handvol songs die ik ze nooit eerder live zag spelen en deze keer waren dat er best veel: ‘Hot! Hot! Hot!‘, ‘Close To Me‘, ‘To Wish Impossible Things‘, ‘The Walk‘, ‘Wrong Number‘, ‘M‘, ‘Grinding Halt‘ én ‘Why Can’t I Be You?‘. En de drie matige nieuwe songs uiteraard – volgende maand zou de nieuwe plaat in de winkel moeten liggen. De volledige setlist van vrijdagavond vind je hier.

Dikke ambiance in het uitverkochte Sportpaleis – op onze tribune na, leek het. Wij waren omringd door de meest lusteloze tamzakken die ik ooit tijdens een concert gezien heb. Met lede ogen keek ik toe hoe de sfeer met de minuut steeg, behalve rondom ons. Het zal me leren om voor zitplaatsen te kiezen, volgende keer duik ik weer netjes tussen de staande Robert Smith-lookalikes. Wél grappig: de voorzitster van de Russische (!) fanclub die voor onze neus met een spandoek stond te zwaaien.

Eén ding werd vrijdagavond nog maar eens duidelijk: hoog tijd dat Herman S The Cure de plek geeft die ze verdient – helemaal bovenaan de affiche van TW Classic. Plus die van Rock Werchter zelf in de plaats van de meest overschatte groep ter wereld. Het uitverkochte en uitzinnige Sportpaleis bewees dat ruimschoots. En dan was het niet eens The Cures beste concert

UPDATE: An-die-The-Cure-nóg-vaker-gezien-heeft zat gisteren blijkbaar met haar gsm-camera te spelen.

UPDATE 2: YouTube staat vol filmpjes van vrijdagavond, sommige met een opvallend goede beeld- en geluidskwaliteit!

Explore posts in the same categories: Actua, Blog, Concert, Cure, Gothic, Hype, Jeugdzonden, Muziek, New Wave, Reviews, Thuis