Met Ruben op stok

Hoe moet ik dit thuis in ’s hemelsnaam uitgelegd krijgen? Twee vrouwen die ik van haar noch pluim ken die me een bedgeheim proberen te ontfutselen. Allez vooruit dan maar: Cajiente en Melissa krijgen er elk één

Toen Ruben nog een Ruubje was, had hij één stoffen/pluchen vriend waarmee hij elke nacht het bed deelde: Charley Chimp. Van alle speelgoedbeesten is Charley de enige die vandaag nog altijd in Casa Ruben rondloopt rondhangt. Een beetje bestoft, verschillende keren gaten gestopt door de mama, maar nog altijd prominent aanwezig. En Charley zal altijd een van de weinige herinneringen uit de ukkepukkietijd blijven.

Ongeloofwaardig, maar écht waar: mijn breekbare relatie met mijn bedden. Tijdens mijn eerste vier jaar Leuven huurde ik een studiootje met een bed met een harde matras en lattenbodem. Lekker stevig, alleen ging het om een éénpersoonsbed en laat ik nu net tijdens die eerste jaren Anja hebben leren kennen. En geef toe: de liefde van je leven op een aparte matras op de grond laten slapen, galant kun je dat niet bepaald noemen. Zelf op de grond slapen? Zeg, het was wel mijn studio hé? Wat doe je dan? Met zijn tweetjes onder dezelfde deken kruipen, tot op een ochtend plots een luid, scheurend gekraak weerklonk: bed doorgekrakt. En ik zweer het op mijn plechtige communicantenzieltje: we waren allebei in een diepe slaap verzonken op dat moment.

Als dat nu één keer gebeurd was, OK. Maar vorig jaar was het opnieuw prijs: ons tweepersoonsbed scheurde op een ochtend plots door. Nee, vetzakjes, opnieuw zweefden we allebei ver weg in Dromenland Wat er precies gebeurd is, las je hier en hier al eens.

Aangezien twee onbekende dames me zonder schroom om een (onschuldig) bedgeheim vroegen, neem ik mezelf de vrijheid om datzelfde te doen: dat stokje komt jullie richting uit, Mirthe en Anne!

Explore posts in the same categories: Blog, Fout, Jeugdzonden, Leuven, Melig, Slaap, Stokje, Thuis, Zever