Tim Vanhamel: de ceedee
Gisteren voelde ik me als een klein kind dat voor de eerste keer naar de dierentuin mocht: na een week verplicht binnenzitten kon ik eindelijk weer een luchtje scheppen – in Ruben-termen vertaal je dat naar ‘door Leuven slenteren, hier en hier binnenspringen‘ en thuiskomen met ‘Welcome to the blue house‘, de solocd van Tim Vanhamel, stevig tegen de borst geklemd. Zijn passages bij Evil Superstars en Millionaire lieten me ijskoud, in tegenstelling tot zijn zwartzakkerige solosingle ‘Untill I find you‘. Goed nieuws: de eerste helft van de plaat situeert zich in datzelfde broeierige sfeertje.
Volgens deze recensie in De Morgen zou ‘Welcome to the blue house‘ neigen naar de sixties en zijn er invloeden van – verslik je niet in je koffie – Roy Orbison. Ofwel hebben we het over twee verschillende cd’s, ofwel moet ik dringend eens in de bib op zoek naar Roy Orbisons powerpopplaat. Die vier sterren van De Morgen zijn er overigens een béétje over: puike solocd, maar naar het einde valt Vanhamel wat in herhaling. Op zijn MySpace-pagina kun je alvast proeven van twee van zijn beste nummers.
Gelukkig klinkt elke track op ‘Welcome to the blue house‘ stukken beter dan Milow, met de ‘m’ van MIA’s meest irritante zaagplaten van 2007 en 2008 mekkeren over zijn muziek die eigenlijk niet op Donna en Q-music thuishoort. Euhm… Naar welke zenders zouden de mensen luisteren die jou aan je awards geholpen hebben, beste Milow? Een tip: ook Clouseau en Natalia vielen in de prijzen… Oeps! 
Ach ja, smaken verschillen hé?
3 februari, 2008 at 8:27 pm
Ik heb het ook niet zo voor Milow. Van Tim Vanhamel als solo-artiest heb ik nog iets te weinig gehoord om al te oordelen
13 februari, 2008 at 3:41 pm
Haha, ik heb gisteren toevallig vrijwel exact hetzelfde gedaan als jou: nog eens buiten komen en ongepland een cd’tje kopen.
Na drie luisterbeurten ben ik er al van overtuigd dat de plaat oké is, maar ik denk dat er nog meer inzit. Niet alle muziek is zo toegankelijk als de twee nummers op MySpace, dus die zullen nog wat moeten doordringen bij mij.
Milow heb ik ook altijd een sukkel gevonden, maar de laatste tijd begin ik te twijfelen. ‘You don’t know’ is een drol van een nummer, maar hij lijkt er zelf ook niet echt trots op. Zijn muzikale inspiratiebronnen zijn naar eigen zeggen Bob Dylan en Sufjan Stevens. Misschien dat de rest van zijn album wel het beluisteren waard is?
Ik ga het wel niet riskeren
10 juni, 2008 at 4:56 pm
Live is het beter. Echt Vanhamel zoals ik hem ken. Super!