Lissabon: The Day Before

Zij: ‘Hopelijk is het weer in Lissabon een beetje OK tijdens jullie vakantie.’

Wij: ‘Ach, dat zal wel meevallen.’

** grijns **

‘Mijn Restaurant’ - en ook een beetje het mijne

Daarnet bekroop me een vreemd gevoel. Want wat blijkt? 3 van de 5 restaurants uit ‘Mijn Restaurant’, het eerste VTM-programma in jààààren waarvoor ik met plezier alle afspraken in mijn agenda annuleer, zijn goed voor een flashback naar mijn ontstuimige (nou ja) verleden.

• D’Hoogeschool in Leuven: ligt voor de hand, ik woon al sinds 1999 in Vlaanderens oudste studentenstad én die eettent ligt op 20 meter van mijn stamcafé - de Thomas Stapleton Irish Pub.

• Exquisa in Hasselt: ik had al zo’n vermoeden bij het zien van de omgevingsbeelden, maar sinds vanavond heb ik eindelijk zekerheid - het restaurant van de gedoodverfde winnaressen van ‘Mijn Restaurant ‘ligt aan Café Café, een van mijn vaste pleisterplekken uit mijn studententijd.

• Matizze in Antwerpen: toen Lins vorige aflevering het restaurant binnenstrompelde, ving ik een glimp op van het huis aan de overkant van het kruispunt. Was dat niet het vroegere gebouw van mijn allereerste werkgever? Even het adres gecheckt op het internet. Yep! De Van Bréestraat…

Hoezo, toeval?

Ik zie, ik hoor, ik proef, ik voel… Een stokje

Daarnet struikelde ik over een stokje van Eline dat al een tijdje op mijn drempel lag te liggen. Het meest vervelende stokje allicht dat vandaag door Blogland stuitert: dat van de zintuigen. Dat vrouwenstokje ja. Oeps! Heb ik dat écht gezegd?

Allez vooruit, daar gaan we:

De top 3 van mijn neus:

• Vers gemaaid gras

• De geur van bos na een regenbui

• De geur van Penne Maison in Restaurant Spaghetti World in Antwerpen

De top 3 van mijn smaak:

• De smaak van Penne Maison in Restaurant Spaghetti World in Antwerpen

• Verse rauwe worteltjes (kan ik met kilo’s eten!)

• Dinosaurus- en Penny-koeken

De top 3 van mijn oren:

• Een Britse vrouwenstem met een Cockney accent. Grrrrrrrrauw!

• Fluitende vogeltjes bij het ochtendgloren

• ‘Just Like Heaven’ en ‘Lovesong’ van The Cure

De top 3 van mijn ogen:

• Het National Park van Killarney (Ierland): ki-lo-me-ters natuur

• Sofie Van Moll

• Kwispel(staart)ende honden

De top 3 van mijn huid:

• Dwarrelende sneeuwvlokken op mijn dikke neus

• Verse lakens

• De kriebelige proefkusjes op mijn hand van Mokka, onze kleinste cavia (klef hé?)

Voor één keer ga ik dit stokje niet doorgeven, maar het gewoon op de brandstapel keilen. Iedereen in Blogland heeft het toch al lang gehad.

EDIT: Omdat ze het zo lief vroeg - Lies? Vangeueueueueu

Kl*teweek

Er zijn zo van die weken dat werkelijk àlles tegenzit. Nochtans hadden we mooie vooruitzichten: niet alleen zaten we met een driedagenweek, maar 1 mei - vandaag dus - betekende meteen ook de start van ons weekje vakantie. Op onze verlofaanvraag op het werk tenminste, want in de realiteit gaat het om een rustpauze van net geen twee weken. Leuk toch, al die feestdagen die elkaar aan een moordend tempo opvolgen?

Over enkele dagen vertrekken we met vakantie naar Lissabon, dus leek het me geen kwaad idee om me eindelijk eens een zonnebril op sterkte aan te schaffen, blinde otter die ik ben. Eén probleem: ik ken de sterkte van mijn brilglazen niet. Bijkomend ‘probleem’: ik zat deze week met een verplichte medische babbel op het werk,  met speciale aandacht voor het zicht - een job achter een computerscherm, je kent dat wel. Dus dacht ik: dan kan ik beter goed voorbereid zijn en de sterkte van mijn brilglazen op voorhand even opvragen.

Dus Ruben vorige week naar de opticien in het str*ntdorp waar hij geboren en getogen was.

- Dag Ruben, lang geleden. Wat kan ik voor je doen?

- Ik heb volgende week medische controle op het werk en ik zou graag de sterkte van mijn brilglazen kennen.

- Mmm… Die zullen ze zelf wel meten als ze die nodig hebben. Daar hoef je je geen zorgen over te maken.

- Ja, maar je mag me die gegevens toch meegeven.

- Neen, dat doen we niet. Die dokter moet maar bellen als hij die gegevens nodig heeft. Zeg, hoe lang heb je je bril al? Die is toch stilaan aan vervanging toe? Zal ik even enkele monturen…

Maar toen was ik die winkel allang weer buitengewandeld. Voor de allerlaatste keer, dat spreekt vanzelf.

Maar niet getreurd: Anja gaat sinds een jaar of twee bij een opticien bij ons in de buurt en is daar best tevreden over, dus ik naar ginder voor een oogcontrole en een zonnebril op sterkte. En toen stond ik voor een klein dilemma: mijn huidige brilglazen waren zo bekrast dat ik ofwel ook nieuwe brilglazen erbij zou nemen, ofwel meteen een nieuwe bril. Ach ja, waarom niet. Na 4 jaar verdient mijn neus wel een nieuwe fiets. En naar goede gewoonte werd dat weer een volledig ander model dan zijn voorganger. Eergisteren volgde het verlossende telefoontje: bril én zonnebril waren aangekomen! Ruben zo blij als een klein kind naar de opticien.

Nieuwe bril gepast en even rondgekeken. Het begon me meteen te dagen.

- Euh… Dat is toch niet normaal? Ik zie precies slechter dan vroeger?

- Toch wel, meneer. Uw ogen moeten aan uw nieuwe glazen wennen.

- Ja, maar dit is best raar. Net of ik in een visbokaal zit? En met die zonnebril heb ik dat gevoel minder?

- Bizar, de glazen komen nog nochtans van dezelfde fabrikant. Minuutje, ik ga uw glazen even opmeten. Nee hoor, ze zijn identiek. Probeert u uw nieuwe bril toch maar enkele dagen uit voor alle zekerheid.

Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren de hele dag met die nieuwe bril op mijn neus rondgelopen. Het visbokaaleffect verdween grotendeels, maar dat slechtere zicht niet. Links viel het nog mee, maar rechts…  Vanochtend even de test gedaan. Oude bril: goed zicht, nieuwe bril: slechter zicht, vooral rechts.

G*dv*rd*mm* !!!

Nu maar hopen dat die optiek open is op 2 mei… Gelukkig maar van dat nieuwe brilmontuur: zo kan ik mijn oude bril rustig opnieuw op mijn neus poten in de tussentijd.

Toch ook goed nieuws: wij vertrekken een van de volgende dagen naar Lissabon! In mijn enthousiasme had ik het radionieuws gisteren maar met een half oor meegepikt. Ze spraken over parkeerproblemen aan de luchthaven van Zaventem. Mijn eurocent viel pas gisteravond, toen ik een warm en droog plekje voor onze groene luxebak in het Carhotel wilde reserveren. VOLZET TOT MAANDAG 5 MEI.

Zucht… Dat óók nog… Nóg vroeger opstaan zondag… En nu maar hopen dat die rukkers van de vakbonden bij de de NMBS niet staken dan.

Kl*teweek…

Waarom George Bush president zou moeten blijven

Omdat zijn tronie zich blijft lenen tot hilarische mash-ups zoals dit.