Werchter Dag 2 van de 4 had ontegensprekelijk de beste affiche: wie EN White Lies EN Elbow EN Bloc Party EN The Killers EN Coldplay achter elkaar programmeert, verdient een standbeeld. Maar dan realiseer je je weer wie Mister Werchter is en zorgde het geluid van het hoofdpodium voor een koude douche.
Want bijna de hele dag klonk het geluid als een rommelige brij die – amai mijn oren – véél te scherp en te vlak afgeregeld stond. Slechte geluidsinstallatie? Nope. Want bij Elbow – en in mindere mate bij Bloc Party – klonk alles warm en netjes uitgebalanceerd. Maar aan het andere eind had je het concert van The Killers: Wat. Was. Dàt???? Overstuurd en pijnlijk scherp. Pas tijdens het laatste kwartier slaagde de geluidsmens van dienst erin om de mix een beetje op punt te krijgen. Een klein beetje maar.
De concerten zelf dan:
White Lies is een naam om in de gaten te houden. Als een nummer dat je aankondigt als ‘het B-kantje van onze eerste single’ een van de hoogtepunten van je set blijkt te zijn, weet je dat je van die snotneuzen nog veel gaat horen. Joy Division-kloon of niet, ze waren gewoon goed.
Amy McDonald wil ik vooral zo snel mogelijk vergeten. Het is me écht een raadsel wat die op het hoofdpodium van Werchter stond te doen. Haar gewauwel loste niet alleen helemaal op in het amateurisme van de geluidstechnici, maar haar nummers klonken zo eentonig en verveeld dat je zelfs aan de andere kant van de wei geregeld op je horloge zat te kijken om te zien ‘of ze nog niet stilaan gedaan had‘. Pijnlijk dieptepunt: haar cover van The Killers’ Mr. Brightside.
Een van de groepen waar ik met een bang hartje naar uitkeek, was Elbow. Ik ben een fan van het eerste uur en vreesde dat hun bombastische luistermuziek helemaal zou wegdeemsteren op het hoofdpodium van een festival. Niet dus. Betoverend mooie muziek die verrassend genoeg niet vakkundig om zeep geholpen werd door de PA – wel integendeel zelfs. En nog belangrijker: ik zag rondom me steeds meer mensen nieuwsgierig komen kijken en luisteren. ‘Wow! Da’s schoon! Wie zijn dat?’ is een vraag die ik voortdurend rondom mij hoorde. Elbow dus. Vermoedelijk de band die na gisteren zijn aantal downloads op iTunes gigantisch de hoogte in ziet schieten. En terecht.
Van Bloc Party wist ik niet goed waaraan ik me mocht verwachten. Een ton knappe singles, maar vooral veel vulsel op hun 3 cd’s. En dat vertaalde zich naar hun optreden: één lange reeks power (‘Wat gaat die neger hard!’ verwoordde presentator Luc Janssen het erg passend). Eentonig, maar ruimschoots gecompenseerd door het charisma van frontman Kele Okereke die vooral naar het einde van de set de hele wei aan het springen en dansen kreeg. Onderhoudend concert, maar helemààl overtuigd was ik niet.
Wat samen met Elbow hét concert van de dag had kunnen/moeten worden, werd door de geluidsmensen helemaal naar de zak geholpen: The Killers. Uitstekende setlist met ‘Human’ en ‘Somebody Told Me‘ helemaal vooraan, volksmenner Brandon Flowers in de vorm van zijn leven en zowaar wat Las Vegas-achtige effectjes in de finale. Maar dat geluid. Dat ge-luíd…
Dat geluid zou ook Coldplay meer dan een halve set parten spelen. En in tegenstelling tot de meeste festivalgangers rondom mij – mijn maatje Yuppie Jupi op kop – vond ik Coldplay op Werchter rotslecht, ongeïnspireerd, voorspelbaar en op automatische piloot spelen. OK, ze hadden op te boksen tegen dat steengoede concert in het Sportpaleis vorig jaar. Maar toch. Ik vond ze zwaar tegenvallen gisteravond. Jammer.
** teenybopper-modus aan **
(ss) verblijdt de wereld deze week met een In Memoriam-stukje over Michael Jackson. Want (ss) was blijkbaar een fan en heeft Michael naar eigen zeggen drie keer ontmoet. Nu zijn er de voorbije week wel meer ‘O wee o wee, Michael zwemt in de Dodenzee‘-artikels verschenen – meer dan goed is voor de bomenpopulatie -, maar de tekst van (ss) biedt toch net dat tikkeltje méér taalvirtuositeit en tongue in cheek.
Jullie reacties